فهرست بستن

جمع‌بندی پرونده(۱)پارادوکس بانک قرض الحسنه،بخش هجدهم

تحلیلی بر نظریه بانکداری به سبک قرض‌الحسنه

جمع بندی پرونده

نظریه قرض الحسنه بانکی، دربردارنده چند انگاره است و وجه مشترک این انگاره ها ممکن بودن و همینطور شیوه تحقق قرض در سیستم بانک را توضیح می دهد.

 انگاره ها عبارتند از: «سپرده قرض الحسنه بانکی»، «حساب قرض الحسنه بانکی»(حساب جاری و حساب پس انداز)، «وام قرض الحسنه بانکی» «کارمزد، وجه التزام و … وام قرض الحسنه بانکی» و در آخر «موسسه بانک قرض الحسنه».

 در حقیقت، نظریه قرض الحسنه بانکی به ما میگوید: بانکها می توانند از محل وجوه تحت تملک خود، وام قرض الحسنه اعطا کنند و در قبال آن کارمزد بگیرند. همچنین افتتاح حساب جاری یا حساب پس انداز این امکان را برای اشخاص حقیقی و حقوقی فراهم می نماید تا وجوه مازاد بر نیازشان را به بانک قرض داده و هر زمانی که احتیاج داشتند از بانک پس بگیرند البته این سپرده گذاری مشروط به این است که بانک بعد از تملک این منابع، از محل آن وام قرض الحسنه اعطا کند تا صاحبان حساب در امر قرض الحسنه اعطایی از طرف بانک، مشارکت نمایند و از اجر و ثواب اخروی آن بهره مند گردند. چنانچه بانکی، کارویژه اش، عملیات های فوق الذکر باشد آن را بانک قرض الحسنه می نامند.

در ابتدای این پرونده، ادعا کردیم نظریه قرض الحسنه بانکی خرافه است به این معنا که بر پایه باورها و معتقداتی شکل گرفته که ریشه عقلانی ندارد. سپس برای اثبات این ادعا، با صبر و حوصله علمی به تبیین دقیق بانکداری و قرض الحسنه پرداختیم تا باورهای غلط هر حوزه مورد به مورد برای مخاطب مشخص شود تا درنهایت، بطلان این نظریه بر همگان روشن شود.

دو سوء فهم در حوزه پول و بانکداری:

مورد اول: کار بانکها واسطه گری است.
واقعیت تکان دهنده، حاکی از آن بود که برخلاف تصور رایج، بانک ها از محل سپرده ها وام نمی دهند! و وامی که از بانک گرفته می شود پول شخص دیگر نیست بلکه بانکهای تجاری رأسا سپرده های بانکی را خلق کرده اند. دریافتیم که «خلق پول از هیچ» رسالت اصلی سازمان بانک، به شمار می رود لذا بانکها برای وام دهی نیازی به سپرده ها ندارند! آنها تنها برای دستیابی آسان به ذخایر، سپرده جذب می کنند و تلقی وام دهی از محل سپرده ها افسانه ای بیش نیست. متأسفانه امروزه شاهد آن هستیم که بانکها از احساسات خیرخواهانه مردم سوء استفاده می کنند و به دروغ گفته می شود”ما از محل سپرده های شما به سایرین قرض الحسنه می دهیم!” این فریب ابداً قابل چشم پوشی نیست.

مورد دوم: خلق پول، خلق ثروت است!
مبتنی بر این خرافه، عده ای تصور کردند که حتی اگر بانک از راه خلق پول وام اعطا کند امکان تحقق اعطای قرض الحسنه وجود خواهد داشت. معلوم شد، خلق پول به معنای خلق ثروت یا حتی نابودی پول به معنای نابودی ثروت نیست بلکه به احتمال زیاد جابه جایی قدرت پرداخت اتفاق می افتد. و نشان دادیم که با وجود پدیده خلق پول و نابودی پول در بانک، امکان تحقق قرض حلال محال است. بانک از محل قدرت پرداخت عموم، وام می دهد در حالی که رضایت آنها جلب نشده است.(همانطور که توضیح داده شد قهراً قدرت پرداخت از عده ای گرفته و به عده ای خاص داده میشود.) حتی اگر بازپرداخت آن را به عموم برگردانیم دلیلی بر درستی این کار نیست.(بالاخره تا زمان تسویه صاحبان اصلی از حق داشتن قدرت پرداخت محروم مانده.) بنابراین امکان تحقق قرض حلال در سیستم بانکداری وجود ندارد چرا که لزوماً مبلغ وام پرداختی، از راه دزدی به دست می آید.

مطالب مرتبط: